At dahil bumuhos na naman ang malakas na ulan, sakto pa talaga kung kailan ako papasok, tinamad na akong lumabas ng bahay. Plus, malapit ng bumaha kanina waley pa naman si pudra, walang magtataas ng mga gamit namin. Pag nagtuloy tuloy ‘tong katamaran ko hanggang Ethics hindi na ako papasok :3

But first, let me take a selfie.

Si Mariong nag-fefeeling Ondoy

Kasalukuyang naka-evacuate sa second floor ng aming tirahan.

Kasalukuyang nanghihinayang sa baon ko sana this day.

Kasalukuyang nag-aalala sa tatay kong nasa baba para bantayan ‘yung trespassing di naman invited sa loob ng bahay namin na baha.

Ang tagal ko namang yumaman. Gusto ko ng bumili ng condo ng hindi na kami binabaha. Bwesit.

Sa October 7-9 ata ang final defense namin. No exact date pa pero magsisimula ‘yun ng ganung week. At dahil ilang sem na akong stuck sa thesis na ‘to, immune na ako sa every week stress na hatid nito sa akin. At dahil nga stuck na din ako sa thesis na ‘to, unti unti ko ng minamahal ang PHP.

Pero gusto ko na talagang maging isang malupit na web developer :(  Kaya nga ngayon susubukan ko ng aralin ‘yung ibang langguage na kailangan talaga for web developing. PHP lang kasi talaga ang magaling galing ako. Server side lang. Shungaers ako sa Javascript, AJAX, Json at kung ano ano pang kailangan for Web developing. Medyo okay na ako sa CSS. Pero medyo lang.

Pagtapos talaga nitong thesis namin aaralin ko ng bongga ‘yung mga ‘yun. Hindi ko pa kayang aralin ng bongga sa ngayon kahit na kailangan ko nun sa thesis namin dahil gahol na ako sa oras. Purong PHP at CSS nga lang ang gamit ko sa system namin. Tas ‘yung Jquery ‘yung mga nakukuha ko na sa mga forums. Hehe.

So yeah, nakahanap na naman ako ng dagdag sa Dream list ko. At ngayon alam ko na ang dream job ko. (Bukod sa pagiging manunulat ng nobela) Gusto kong maging malupit na Web Developer!

Sa sobrang dami kong dapat gawin, pati pagkain at pagtulog nakakalimutan ko na. Pero break muna sa saglit at baka mabaliw na ako.

Bale kahapon pinanuod namin ng mga kaibigan ko ‘yung TBYD. At sa bawat scene, may mga side comments kami. Lol. Kami na ang mapanlait. Sa totoo lang malaki ang expectation ko sa movie na ‘to. Mukha kasing malaki ang budget this time ng Viva.

Natuwa ako kasi mas kinilig ako sweet moments dito kaysa sa SDTG. At the same time, nadismaya din. Napapa-“Sino ba ang nag-screenplay nito?” ako. Parang nandun pa din ‘yung touch ng pagka-childish na naisulat ng writer. Hindi sa nagmamagaling o nagmamayabang, pero kung hindi mo nabasa ‘yung book, sa tingin ko hindi mo ganun maiintindihan ‘yung storya. Hindi ganun nalinis ‘yung story. ‘Yung transitions ng scenes magulo. Nakukulungan ako sa hugot ng characters sa ibang scenes. Lalo na doon sa sinabi na ni Red kay TOP ‘yung tungkol kay Sammy at Miracle sa bar, ‘yung umamin si TOP na ex-convict siya, ‘yung video nang batang Sam at TOP (Talagang detailed na detailed?), ‘yung dumating si TOP para isayaw si Sam before announcement ng engagement ni Red at Sam (Bigla na lang sumulpot si TOP. Wala man lang slow mo ek ek o galing sa malayo na center of attraction kay TOP in justice for his new blonde hair. Lol.)…

Natawa pa kami kasi ‘yung mga tarp na ginamit as banner ng St. Celestine at Pendleton eh parang di man lang in-effortan. Tas ‘yung scene na nagkiss under the mistletoe si Sam at TOP sa tapat ng St. Celestine, nahagip pa ng camera ‘yung building ng Pendleton High. Lol. Tapat lang pala kinokotse pa.

Sa totoo lang, kung ‘yung libro ang pag-uusapan, hindi ko talaga nagustuhan ‘yung storya. Na-inlove ako sa characters, pero hindi sa takbo ng storya. Kaya naman hindi ko na nun binili ‘yung book 2. Bukod sa quality ng book, napa -___- ako sa mga emoticons sa book. Hehe. Na-OAan na din ako sa storya. Pero lilinawin ko lang, I’m not a hater of Alesana. Bow down ako sa mga young Filipino writers. Siguro hindi lang talaga patok sa panlasa ko ‘yung takbo ng storya ng TBYD.

But in the end, I still give thumbs up for Reid dahil sa pag-improve ng acting niya. Pati kay Pressman, dalang dala niya ang character na Audrey. Medyo nadismaya lang ako sa buhok ni Marco. Hehe. Hindi kasi bagay sakanya ‘yung ganung katingkad na red. Hindi naman kasi maputi ‘yung tao. Hindi ako napa-“Wow Fafa” sakanya doon :( Kay Nadine naman, ang cute niya doon. Naiinlab ako sa mata niya. Pero hindi siya ang naimagine kong Sam. Tsaka nakulangan ako, konting workshop pa siguro.

Next Wattpad movie ng Viva, please lang, ‘wag na si Ranay. Sa iba niyo naman ibigay. Dyusme.

Aaaaall byyy myyyyyseeeeeeelf!

Baliw na ako amputek.

Dear Zai,

Tangina, may pa talon building talon building ka pang nalalaman. Kala mo ikagaganda mo ‘yan. Pucha, pag tumalon ka ng building, madudurog ulo o katawan mo, mas lalo kang chachaka. Chararat ka na nga hanggang pagkamatay mo pa din ba?

'Wag mo ng balakin maglason, mas mahal gastos sa burol at libing kesa sa pag-extend ng isang sem.

Masyado ka kasing mabait. Ayan napapala mo. Bigat na bigat ka na, di ka pa din marunong humingi ng tulong.

Pero isipin mo na lang, just the thought of iwan ng isang buwan si tatay hindi mo na maatim, iwan pa kaya panghabang-buhay?

Cheer up, myself. Walang ibang tutulong sayo kundi sarili mo lang din. Hahaha. Forever alone!

Love,

Zai.

Three weeks more…

Sinapian na naman ako ng pagka-abnormal kagabi.

I crei crei crei ‘til sleep. Oh, but before that, I wrote a letter for my loved ones. I’ll just keep it until I am lying peacefully. Just hope that they’ll find it one day. Lol.

So ayun nga, crei crei crei ang peg ko. Don’t even know why. I’m hella out of my mind.

I feel stressed, depressed, unhappy and empty. Masaya ako pag nasa school ako at kasama mga kaibigan ko. Napapatawa ko sila. Nagkukulit ako. Pero pag ako na lang, wala na. Hindi ko na maintindihan sarili ko. Hindi ko na alam kung totoo pa ba mga pinapakita ko sakanilang kasiyahan.

Nagsusulat ako. RomCom pa nga eh. Ayun na lang talaga ang nagpapasaya sa akin pag mag-isa ako. Nasa sarili kong mundo ako. Ako si Summer. May Trevor akong mahal na mahal ako, may kaibigan akong mga baliw at may mga kapatid akong kalog. Napapatawa ko ‘yung mga readers ko. Writing is my escape. Wattpad is my haven.

Pero pag kailangan ko ng itigil ‘yung pagsusulat kasi kailangan ko ng harapin ulit ‘yung mga dapat gawin at priorities, wala na, I feel empty again. Totoo pala ‘yung sinasabi nila about mga comedians, na kung sino pa ‘yung mga nagpapasaya, sila pa ‘yung may mga dinadala talaga.

Tinatago ko na lang ‘yung mukha ko kagabi sa tatay ko. Buti nga natulog agad siya. Ayun, nagka-time ako para magdrama at ilabas thru tears ‘yung nararamdaman ko.

Hindi ko na alam. Kulang ba ako sa pansin? Kulang sa pagmamahal? Kulang sa kalinga? O sadyang kulang lang ako sa buwan?

I am unhappy. I am empty. I am lifeless.

But no… I am just hungry.

I feel depressed, stressed and suicidal…

08.23.14

Dahil bente na ako, hindi na uso handaan. Lol. Bente na ako, ‘yung mukha ko pang disisais, ang height pang katorse.

Bale nag-pizza, cake and movie marathon lang kami ng mga kaibigan ko kagabi. Naka apat na movie kami simula ala-siyete ng gabi hanggang alas-tres ng madaling araw. Neighbors (Pucha ang hot ni Zac at Dave. Nakikita ko sakanila si Trevor at Charles :D), SDTG, Crush at Scary Movie V.

May gift sa akin na malaking Hello Panda sina Hazel at Fat. Wahihihi :”) Tas may letter din pala sa akin si Dolly at Hazel. Kilig talaga ako. Ngayon na lang uli nakatanggap ng letter :”)

Hindi na nga pala nakasama si Nicole, may sakit kasi. Tas si Dolly naman kinita lang kami sa SM, may swimming kasi sila. Tas si Fat hinatid namin nung 12am na. May swimming din sila. Ang nag-overnight lang dito ay sina Hazel at Kia.

Bale matutulog na muna ulit ako. Zzzz….

"Kahit saang anggulo mo tignan, mali talaga ang manakit ng babae."

NO. Kahit saang anggulo mo tignan, maling nagkakasakitan ang dalawang magkasintahan. Lalong lalo na pag pisikalan na ang pinag-uusapan.

All you bitches stop sayin’ “Mali ang manakit ng babae.” So pag lalaki ang sinaktan ayos lang, ganern? Mapa-babae, lalaki, tibo, bakla, bi, may damdamin. Hindi lang tayong mga babae. ‘Wag ganern.

Sorry na, affected lang ako sa status ng friend ko sa FB. Lol.

Dahil mababaliw na ako dito sa bahay mag-isa. Dahil ayaw ko munang maadik sa pag-uupdate ng UQ at baka makalimutan kong may thesis ako. Dahil gusto ko muna i-refresh ang utak ko bago tuloy tuloy na ulit na gumawa next week.

Nagbasa muna ako sa Wattpad. Kasalukuyan kong binabasa eh tungkol sa babaeng nagpapaka-martyr sa asawa niya dahil gusto niyang makuha ulit ang pagmamahal nito matapos niyang kaliwain. Ewan ko kung bakit ito ang trip kong basahin ngayon. Hindi talaga ganito mga tipo kong storya eh.

At ang nasasabi ko lang tuwing sinasaktan siya nung asawa niya, “Aba putangina nitong lalaking ‘to. Kung ako ‘tong babaeng ‘to hindi ‘to uubra sa akin. Magkakasuntukan talaga kaming dalawa. Bah! Wala bang pamilyang nag-aalala sa babaeng ‘to!? Mga kaibigan ba nito walang pakialam sakanya!? Ano, te, wapakels sayo ibang tao sa paligid mo? Ganun ka talaga kashunga? Wala kang buhay? Sa bahay lang habang hinihintay asawa mo? Wala kang respeto sa sarili mo? Eh hindi tao ‘yung asawa nito eh, demonyo ‘to! Tangina pag ako ‘to iniwan ko na ‘to. Hindi ako ganun ka-martyr sa pagmamahal noh! Oras na sinaktan ako ng pisikal, kapag usapang pisikal na, tangina lalayasan ko talaga ‘to. Hindi lang siya ang lalaki sa mundo noh! Puta!”

LOL. So yeah, hindi ko talaga nakikita ang sarili kong magsusulat ng ganun. Ayoko talaga ng nagkakasakitan ng pisikal ‘yung magkasintahan. It feels so unrealistic na pagsobra ng nagpapaka-martyr ‘yung babae. Kasi naman, hello, sino ba ang papayag na saktan ka araw-araw? Meron ba talagang ganun? Aba, hinampas ko na talaga ng laptop ko pag ganun asawa ko.

K. K. Ako Zaida, atapang a babae!